Tobias de Haan (Click here for English version)

Tobias de Haan is geboren op 29-03-1980 te Utrecht.
Utrecht heeft met haar historische binnenstad en 112 meter hoge domtoren al vroeg een sterke invloed op de creatieve uitingen van Tobias, niet zozeer in schilderijen, dit omdat hij pas later is gaan schilderen, maar wel al in kindertekeningen en later op schoolschriften spelen de domtoren en andere, veelal Utrechtse gebouwen, een duidelijke rol.

Vanaf zijn 16e levensjaar beginnen de veelal rommelige schetsen duidelijker vorm te krijgen; niet alleen zijn de tekeningen niet meer op schriftomslagen te vinden maar op het daarvoor bestemde papier, ook beginnen de afbeeldingen van losstaande gebouwen te veranderen in uitgewerkte steden, die niet alleen uit Utrechtse elementen bestaan, maar een combinatie vormen uit bestaande architectonische stijlen en verzonnen nieuwe varianten.
Ook is de Amerikaanse stedenbouw, vaak gekenmerkt door haar hoogbouw, een dominante rol gaan spelen in tekeningen vanaf deze periode. Europese stijlen uitgevoerd op een ”Amerikaanse “ manier zijn vaak herkenbaar in deze fictieve steden.

Na begin 2000 verhuisd te zijn naar Amsterdam, lijkt het eind dat jaar dan ook logisch te kiezen voor de studie: Architectonische vormgeving op de Kunstacademie te Utrecht. Hij werd toegelaten, begon vol enthousiasme, maar kwam er al binnen het eerste studiejaar achter dat de vanuit de studie meer abstracte en minimalistisch moderne richtlijnen en zijn voorliefde voor het juist extra versieren in architectuur, zoals veel te zien in de meer klassiekere stromingen, niet met elkaar te combineren waren.
Aan deze studie kwam dan ook al begin 2001 een eind. Vanaf dit moment is Tobias onafhankelijk gaan schilderen. Vanaf zijn eerste doek: Amsterdam in de toekomst 2002, schildert hij in dezelfde stijl: het realisme of het magisch realisme.

Hiervoor maakt hij gebruik van de techniek die voor hem hiervoor het meest geschikt is: olieverf op doek.
Om deze techniek beheersen heeft Tobias zich met name geoefend door het proberen en blijven proberen tot het resultaat zich verbeterde en uiteindelijk kwam tot een voor hem acceptabel eindproduct,maar ook navraag in de schilders winkels waar ook de spullen werden gekocht en het bestuderen van de doeken van de oude meesters, hebben bijgedragen aan de technische ontwikkeling van Tobias. Zo is het schilderen van stillevens eigenlijk begonnen als oefening om de techniek van het realistisch weergeven van stoffen als hout, metaal glas etc.te leren, uitgegroeid tot een even grote passie voor het schilderen van stillevens als voor de meer architectonisch gerichte doeken.
Later is ook het portret schilderen hieraan toegevoegd, voor het eerst begin 2003 met: zelfportret met schedel.
Deze drie elementen: architectuur, stilleven en het portretteren(ook in combinatie), spelen voor Tobias in zijn werken vanaf 2003 een gelijkwaardige rol.

Tot op heden is en blijft hij bezig met het blijvend verbeteren van zowel de technische aspecten van het schilderen, maar nog belangrijker: het opnieuw gefascineerd genoeg raken om bevlogen een doek te kunnen schilderen,
en het willen blijven herontdekken en her uitvinden van composities en onderwerpen voor zijn toekomstige doeken.
Dit houdt hem, na eigen zeggen, tot op de dag van vandaag op een verfrissende manier bezig met het schilderen.